“Wees jezelf, maar dan moet je wel iemand zijn”

Het is al jaren mijn gewoonte om oneliners te verzamelen. Ter inspiratie of gewoon om ff op te kauwen. Ik heb al een aardige verzameling opgebouwd. Ik deel zo nu en dan wat via Instagram of Twitter. Het leukste vind ik om ze zo te bewerken zodat het citaat meer van mij wordt. Soms komt zo’n oneliner me in gedachten als ik weer iets anders lees en dan verbind ik ze met elkaar. Bovenstaande oneliner ‘Wees jezelf, maar dan moet je wel iemand zijn’ is daar een voorbeeld van. De eerste woorden zijn niet van mij, maar na de komma komen ze wel uit mijn koker.

Jezelf zijn wordt zo’n beetje de hemel in geprezen, alsof het dan allemaal wel goed komt. We zijn massaal op zoek naar onszelf. Maar wat als die ‘zelf’ zich een beetje verstopt heeft en moeilijk te vinden is? Soms weet je ff niet meer wie je bent, waar je (voor) staat! Van Henri Nouwen las ik “We zijn vaak liever iemand anders dan wie we nu zijn. We zijn vaak liever ergens anders dan waar we nu zijn.”

Het is de allereerste en verre weg oudste verleiding ter wereld. Ons wereldbeeld en toekomstverwachtingen zijn ervan doordrongen. We vergelijken onszelf voortdurend met anderen. We willen ons het liefst in die ander verplaatsen, die ander zijn! We vragen ons af waarom we niet zo rijk, zo sterk, zo mooi, zo machtig, zo intelligent, zo eenvoudig, zo genereus of zo vroom zijn als die ander. Het paradoxale is dat vergelijken in eerste instantie helpt om je daadwerkelijk beter te voelen. Ergens over dromen en op hopen stimuleren tot actie. Het positieve effect is doorgaans kortdurend en wordt meestal gevolgd door zelfverwijt, schuld, schaamte en nog meer jaloersheid. Tussen dromen en daden staan gedachten en gevoelens in de weg. Die stem in ons die steeds maar vergelijkt, zwijgt niet zo makkelijk. Ik noem die stem eigenlijk een “RupsNooitGenoeg”. Dat zelfverwijt, die schuld en schaamte maken dat je jezelf steeds meer als slachtoffer ziet. In slachtofferschap schuilt het gevaar van verlamming. Het houdt jou weg van inzicht krijgen in wie je mag zijn. Het is de menselijke tragiek dat juist door het continue vergelijken je verder weg komt van je eigen unieke roeping.

De uitweg uit deze valstrik begint bij de juiste vraag te stellen: “Mens, waar ben je?” Voor wie of wat schuil je weg? Stel die vraag maar herhaaldelijk. Je zal zien dat de antwoorden steeds waardevoller worden. Onze opdracht kom je tegen juist in wie en waar we zijn. Ieder mens is uniek. Ieder mens is IEMAND! Geroepen om diegene te zijn en dat te doen wat alleen hij of zij kan doen. Wie kan nu beter JOU zijn dan jijzelf. Je bent goed genoeg om te doen waartoe jij geroepen bent. Wees jezelf. Dan ben je iemand!

Tandem coaching

Na het hardlopen, is de mountainbike mijn sportieve vriend geworden. Ik heb hem gekocht, zodat ik zowel op verharde wegen als in het bos of op de hei mijn weg kan vinden. Het MTB-en geeft me een ultiem gevoel van vrijheid. Onder alle omstandigheden kan ik ‘uit de pedalen’. ‘Ik heb het stuur in handen!’ Natuurlijk is die vrijheid niet absoluut. Als ik met mijn vrouw ga biken dan gaat het op een ander tempo, zijn de afstanden aangepast, maar het gevoel dat ik erover ga, blijft dominant aanwezig. We overleggen op zijn minst en mijn inbreng voor de bestemming, route of de snelheid is even waardevol als die van haar. Ook onze laatste vakantie is deze tweewieler nadrukkelijk aanwezig. Op de Veluwe en in Friesland hebben we veel kilometers weggetrapt.
Het doet me terugdenken aan een eerdere vakantie in de buurt van Rhenen. “Kom een rondje op de tandem”, vraagt mijn dochter. Op één of andere manier trekt zo’n ding mij niet. “Als ik erop wil, dan wil ik per se voorop”, ‘hoor’ ik mezelf denken. Zoals vaker, ziet ze meer van gezicht af dan ik laat horen. Ik neem respijt en kan mijn (on)bereidheid nog een paar uur uitstellen, maar na het eten moet ik er toch aan geloven.
Ze staat klaar met de tandem en natuurlijk ….. de plaats die vrij is, is de achterste, de laatste plek, de passagiersplek, de bijrijdersplek, waar je eigenlijk voor spek en bonen meedoet. Althans zo voelt dat voor me. We maken een kleine rondje rondom de boerencamping.
De aarzeling om erop te gaan zitten, wordt me wel duidelijk. Ik voel me opgesloten zitten. Ik kan niets! Niet sturen! Niet bepalen waar we naar toe gaan. Ik wil naar rechts, maar ik word naar links weggevoerd, afgedreven. Mijn lichaam protesteert, omdat het niet doet wat mijn geest wil. Of is het andersom? Ik voel steeds meer weerstand. Ik volg me niet meer. Ik kan alleen maar trappen en zelfs dat kan niet anders dan volgend op de ander. Ik word onrustig en wil eruit breken, afstappen. Maar ja, mijn dochter rijdt door en vraagt hoe het is. “Vreselijk”, zeg ik, “Ik vind het echt NIKS. Mag ik voorop?” Ze laat me nog even worstelen. “Je hebt graag alles in eigen hand, toch? Ze lacht van herkenning. Daarna ben ik aan de beurt.
Het volgende rondje zit ik op de bok. Maar het voelt toch niet zo lekker. Nu mag ik het bepalen, maar het voelt zwaar. Ik sleep wel ballast mee en ik heb sterk de indruk dat ik alleen aan het fietsen ben. Soms is leiden ook lijden! Ik kijk achterom en zie mijn dochter er van genieten. Kennelijk zit ze er anders op dan ik. Ik laat me niet op mijn kop zitten, ook niet door mezelf.
Ik besluit nog een keer achterop te gaan en wil me overgeven aan de plek, de positie. Nu lukt het me beter. Ik kan loslaten, volgen en in afhankelijkheid me toch vrij voelen. Ik ontspan en geniet van het ritje met mijn dochter.
Misschien herken je het gevoel wel, “Ik zit opgesloten in mijn leven. Ik kan niet de kant op waarheen ik eigenlijk wil. Of ik sleep teveel ballast mee”.
Ik nodig je uit samen op de coach-tandem te stappen en te gaan ervaren wat het met jou doet.

“Nu laat ik je los” B-brave en coaching

Wie kent dat niet dat je als jongere oudere of oudere jongere ‘gedwongen’ wordt mee te luisteren naar de muziekkeuze van je kinderen.

De auto is zo’n plek waar daar niet  aan te ontkomen is. Met onze dochter van 17 heb ik de afspraak dat we telkens 1 nummer van haar keuze, SLAM FM en daarna 1 nummer van mij laten horen. Doorgaans kies ik dan geen klassieke Bach oid maar iets stevigers, zoiets als Martin Smith, lekker stevige rock en soms mooie ballads met een boodschap. Op een van die ritjes vroeg ze of er ook een CD van B-Brave meemocht. Niet wetende wat er kwam, dacht ik: “alles beter dan het gedreun van SLAM FM.”

Gelukkig had ik mijn aandacht bij het verkeer. Totdat ik getroffen wordt door de woorden: “Nu laat ik je los.” Het raakt me dieper dan ik eigenlijk bij de muziek van mijn dochter verwachtte. Ik hoor flarden van teksten als “ik weet niet wie ik speel”; “dan doe ik een masker op”; “….hoelang, ik hoopvol en geduldig bleef omdat ‘t werd verlangd.” De wijze waarop het refrein “nu laat ik je los” wordt gezongen (lo-hos ….) symboliseert voor mij de moeite om de ander los te laten. In gedachten verbind ik het aan mijn verschillende ikken.

Ik geloof dat ik als mens besta uit een Volwassen-ik van waaruit ik het leven leef. Maar tegelijkertijd bestaan er nog meer ikken:

– een aangepaste ik, die zich aanpast aan omstandigheden,

– een deel dat zegt dat ik heel hard moet werken,

– een deel, dat er voor zorgt dat ik op heel veel dingen ja zeg en die mij eigenlijk geen rust gunt,

– een deel dat telkens weer kritiek geeft, als ik iets doe wat niet lukt en soms zelfs al het lukt, maar niet de uitvoering niet een 10 is. Ik hoor mijn kritische Ego dan zeggen : “stop er maar mee, het gaat je toch niet lukken”,

– een speelse IK, die af en toe eens lekker onbezonnen is en ongegeneerd lol wil maken,

– maar ook een kwetsbare IK, de IK die het meest beantwoord aan de Hans zoals God die bedoeld heeft te mogen zijn, met al de mooie kwaliteiten en eigenschappen.

Al deze delen strijden in mij om voorrang. In de afgelopen jaren heb ik mogen zien welke invloed al die delen in mij hebben. Ik begin echt te beseffen wie ik speel, dat ik af en toe een masker opzet,  maar het masker ook zelf af kan doen. Ik heb gevoeld wat die delen in mij doen, hoelang ze een rol in mijn leven hebben gespeeld en nog steeds spelen. Het gaat steeds beter, maar soms kan ik nog zo overspoeld worden dat dat oude gevoel dat die kwetsbare IK weinig ruimte in het leven ervoer. Ik mag in mijn hart echt andere keuzes maken en ik mag die andere delen loslaten “ik vraag je mij nu echt te laten”.

De Bijbel zegt hetzelfde met de woorden: “ Het oude is voorbij, het nieuwe is gekomen.”

B-Brave – Nu Laat Ik je Los

Soms voelt 't als een film, 

Maar ik weet niet wie ik speel, 

Dus ik zet maar een masker op en lach er rustig mee. 

Jij zegt dat het goed komt, 

Hou vol het komt echt goed, 

Maar ondertussen weet je niet, 

Niet hoe het voor mij voelt.
Ik weet niet eens waarom, 

En niet eens meer hoelang, 

Ik hoopvol en geduldig bleef omdat 't werd verlangd. 

Jij liet niets echt los, 

Wil meer, 

'T wordt tijd dat ik me keer. 

Nu laat ik je los, Nu laat ik je lo-o-o-os, Nu laat ik je los, Ja nu laat ik je los.  {2x} 

De tijd die wacht op niemand, 

En dus zeker niet op, 

Oh-o-o-o-o-ons. 

(Telkens als ik weer weg loop sta je daar, en doe je elke keer). 

En ik weet niet of het beter wordt,
Ik laat het gaan, ik kan niet meer,
(Die spelletjes wil ik niet spelen en).
Dus vanaf nu sluit ik mijn hart voor jou,

 Voor jou. 

Ik weet niet eens waarom, 

En niet eens meer hoelang, 

Ik hoopvol en geduldig bleef omdat 't werd verlangd. 

Nu laat ik je los, Nu laat ik je lo-o-o-os, Nu laat ik je los, Ja nu laat ik je los.  {2x} Los... 

En ik vraag je mij nu echt te laten, 

En neem ieder woord met je mee, 

(Neem ieder woord met je mee) 

Ik wil het beste voor jou en voor mij, 

En dan kunnen wij niet langer meer samen zijn. 

Nu laat je los, Nu laat ik je lo-o-o-os, Nu laat ik je los, Ja nu laat ik je los.  {2x} Ik laat je los

http://youtu.be/wqRYr4mv5ZM